Tranen en hoop voor de wereld. Brief aan mijn land.

Een luxe uitgangspunt en lichaamsbewustzijn

Onlangs kwam er een jongeman in mijn praktijk. Het was al enkele jaren geleden dat ik hem had gezien. Ik herkende onmiddellijk zijn moeder in zijn gelaatstrekken. Het is ook al een tijd geleden dat ik haar zag, maar zo voelde ik opnieuw de verbinding en mijn innerlijke vreugde om haar zoon te mogen begeleiden. De jongeman is vooraan in de twintig. Hij kwam met een vraag die hem nauw aan het hart lag, maar met een onduidelijk gegeven voor hem. Tijdens de sessie bewogen we steeds verder naar de essentie van zijn vraag. Het antwoord op zijn vraag werd duidelijk. Zonder dat ik in detail kan gaan over zijn sessie, voelde hij een duidelijke passie en missie in zijn leven. Zijn keuze ervoor was duidelijk en als het nog niet duidelijk zou geweest zijn, dan liet de gekozen werkwijze geen enkele twijfel bestaan. Zo jong en zo helder weten waar je missie ligt, dat is een luxe uitgangspunt. Naarmate de sessie vorderde, toonde zich ook een boosheid. Ik wees hem erop. Die herkende hij niet direct, maar het bracht hem wel naar een diep verdriet. Tranen vulden zijn ogen. Wat er toen gebeurde, vond ik zo mooi dat de wereld het ‘moet’ weten. Met de ‘wereld’ bedoel ik beleidsmakers, beslissingsnemers op alle niveaus: politiek, economisch, financieel, milieu, enz. De emotie die de jongeman vertoonde, was veel diepgaander dan de emotie over de vraag waar hij oorspronkelijk mee kwam. Zijn verdriet ging over wat er nu allemaal in de wereld gebeurt. Wat er allemaal gaande is. Veel woorden heeft hij er niet aan vuil gemaakt. Dat was ook niet nodig. Het werd gevoeld tot in zijn lichaam. Het verdriet werd belichaamd. Dat is belangrijk om verder te kunnen omdat het lichaamsbewustzijn je verder stuwt op je pad.

Ik voel niet de behoefte om op te sommen op welke manieren het respect voor het leven van mensen en de planeet op veelvuldige manieren in het gedrang komt. Daar heeft iedereen wel enige notie van. Wat ik me regelmatig afvraag, is of diegenen die de beslissingen hieromtrent nemen of ze uitvoeren ooit stilstaan bij het effect dat slordig omgaan met alle vormen van leven heeft op jonge mensen. Jongvolwassenen en kleine kinderen. Staat men er ooit bij stil dat de ziekten, leer- en gedragsmoeilijkheden gedeeltelijk gestoeld zijn op het collectief ervaren van het leed dat gebrek aan levensrespect en onrechtvaardig handelen met zich meebrengt. Ik vraag het me af, maar zou het niet moeten doen. Ik weet het. Deze jongeman is de zoveelste persoon die het verdriet ervan in zich draagt.

De tegenwoordige tijd geeft hoop.

Dit hoeft echter geen slecht nieuws te zijn. Het verdriet en zijn doelgerichte passie kunnen een prachtig team worden dat zich inzet op beslissingsniveaus om op een bewuste manier om te gaan met al het mooie dat we hier op aarde cadeau krijgen. Zijn tranen gaven me hoop. Zijn passie geeft me hoop. Hij is niet de enige. Overal in de wereld zullen jonge mensen zich laten stuwen naar oplossingen voor de chaos die nu zichtbaar is. Ik gebruik de verkeerde tijd. Het gebeurt nu al in de tegenwoordige tijd. Dit geeft hoop. Perspectief. Het is een kwestie van tijd dat het zich meer en meer zal tonen.

Zijn gevoel voor rechtvaardigheid en schoonheid in de wereld bracht me bij een oefening die ik vorig jaar in volle coronatijd heb gemaakt. Een oefening waarbij me gevraagd werd om een brief aan mijn geboorteland of -dorp te schrijven. Ik koos voor het land. Alle gevoelens die daarbij opkwamen, mochten tot uitdrukking gebracht worden. Ik was benieuwd wat er allemaal kon opduiken, want ik had nog nooit een dergelijk idee gehad. Ik zou me laten verrassen. Ik laat je graag even meelezen.

Brief aan mijn land.

“Oh, dierbaar België,

Toen ik de opdracht kreeg om een brief aan jou te schrijven, kwamen spontaan de woorden ‘Oh, dierbaar België’ in me op. Terwijl ik alles aan het klaar maken was, overliep ik wat ik je zou kunnen vertellen.

Hoe ik als tiener genoot om op zomeravonden na het tennissen met mijn fiets langs weiden met schaapjes naar huis te rijden terwijl de zon al onder was, maar de avondlucht de zomer in en uit ademde.

Hoe ik elke keer, van waar ik ook kom, al ben ik maar één dag weggeweest, bewust over de grens rijd en het gevoel heb dat ik weer thuis en veilig ben.

Veiligheid heb ik tot voor enkele jaren in jouw schoot ervaren, op vele vlakken, van de natuur over de cultuur, tot zelfs het maatschappelijk bestel.

Het onderscheid dat men maakte tussen Vlamingen en Walen en de wens van sommigen om dit land te splitsen heb ik echter vanuit mijn hart nooit begrepen. Verbinden ligt meer in mijn aard.

Een klein maar fijn land zou ik zeggen, met een waardige culturele geschiedenis. De dingen die er nu mislopen kan ik niet in jouw schoot gooien, want ze gebeuren niet door jouw toedoen.

Toen ik wat er in me opkwam uit mijn pen liet stromen, bedacht ik, dat ik net zoals zovele Belgen de Brabançonne, jouw vaderlandslied, niet ken, behalve de eerste zin dan. Ik zocht de tekst op en voelde me diep verbonden met de geschiedenis van dit rijke land.

De tekst alleen voldeed me niet, merkte ik. Ik wou het lied dat over jou ging horen zingen. Gelukkig vind je op youtube zowat alles en ik had het direct gevonden. Ik drukte op de play-knop en toen gebeurde er iets wat me totaal bij verrassing pakte en wat ik nooit had kunnen vermoeden zelfs al voel ik me met jou verbonden.

De noten van de eerste woorden, ‘Oh, dierbaar België’, waren nog niet weggeëbd of ik barstte in snikken uit. Niet tegen te houden. Het snikken kwam van diep. Het was existentieel. Het zat er al lang. Klaar om ontladen te worden. Alsof een diepe oude liefde die je niet bent vergeten, maar wazig op de achtergrond leeft, ineens door een geluid opnieuw tot leven komt, levendig wordt. Een gevoel dat al het andere doet vergelen en vergeten. Er was alleen dat.

Tot in onze cellen zijn we verbonden. Een wederzijdse liefde en gedragenheid. Zelfs al verwijst de tekst naar vervlogen tijden, ik was in contact met iets groots, iets waardevol. Een levend wezen.

Ik voelde toewijding aan jou, een liefdevolle drang om jou te beschermen tegen versnippering van het groene land, het in tweeën snijden. Mijn hart verdraagt het niet.

Ik dacht aan al die mensen uit vreemde landen die hier wonen, die welkom zijn op jouw bodem, en tegelijkertijd waarschijnlijk ook zo’n diepe liefde voor hun land van herkomst voelen. Ik begrijp hen. Vroeger ook, maar nu anders en beter.

Nu ik wat tot rust ben gekomen, besef ik, maar eigenlijk ook daarnet, dat ik met iets ben verbonden geweest dat veel groter is dan wat ik doorgaans over jou voel. Het grotere geheel. Het doet me denken aan het systemisch werk (opstellingen).

Wat heeft deze opdracht me bij een diep, zo’n diep, ongekend verdriet en gevoel gebracht. Tegelijkertijd kwam ik in contact met de liefde voor de miljoenen medebewoners die allemaal door jou gedragen worden en daardoor een gemeenschappelijk kenmerk hebben. Ik ben niet voldoende woordenkunstenaar om mijn gevoel van daarnet te beschrijven. Het was overweldigend.

Dank je voor deze ervaring.
Dank je voor de thuis die je me biedt.
Dank je om me een inkijk te geven in het energetisch grotere plaatje van een land.
Oh, dierbaar België,
in mijn hart als mijn ouderland.
Verstrengeld zijn wij door een navelstreng die tegelijkertijd los is
en gedragen wordt in jouw schoot.
Met diepe liefde en dankbaarheid. Hilde”

Drijfkracht voor onze missie

Wie had ooit gedacht dat ik een liefdesbrief aan mijn land zou schrijven? Wie had ooit gedacht dat ik daardoor inzage zou krijgen in een energie die tijd en ruimte overschrijdt. Het is slechts één van de vele manifestaties die zich in het leven voordoen, voorbij wat wij zien met onze ogen, horen met onze oren en denken met ons brein. Wij zijn met alles verbonden. Echt met alles. Wij hebben een diepe liefde voor het leven. Gelukkig worden wij er af en toe aan herinnerd. Net zoals de jongeman in mijn praktijk. Net zoals zo velen die we niet persoonlijk ontmoeten. Wij zijn voelende wezens. In het toelaten en ontwikkelen van onze sensitiviteit krijgen we een ruimere blik op de werkelijkheid en een drijfkracht om te gaan voor onze missie. Dat geeft hoop. Veel hoop.

Het is belangrijk dat we de energetische blik behouden of ontwikkelen. Het is een kijk die al duizenden jaren bestaat, maar op vele manieren genegeerd werd. Overal ter wereld komt ze opnieuw in herinnering om onszelf en de wereld beter te kunnen begrijpen en een groter potentieel te kunnen aanboren. De workshops en opleidingen die ik mijn academy aanreik, beantwoorden aan de behoefte om ons collectieve bewustzijnspotenteel op te tillen en te onderhouden.

Hilde Van Bulck

Bewustzijnscoach, spreker, schrijver, systemisch opsteller en adviseur, met een stevige passie voor onderwijs
Auteur van De Eigenwijze kikker en De nacht van ons leven
Facilitator voor onderwijs bij Organisation Of The Future
AMI Activator, Motivator, Inspirator

www.hildevanbulck.com