60 jaar. Een streep onder het verleden.

Waarom was mijn 60-jarige verjaardag zo anders dan de andere?

De laatste jaren besteedde ik weinig aandacht aan mijn verjaardag en nog minder aan een feestje. Onlangs ben ik 60 geworden. Nu was het anders. In de herfst van 2020 had ik al uitnodigingen gestuurd voor de dag dat ik jarig zou zijn. Ik voelde dat ik omringd wou zijn door wat voor mij betekenisvol is.

Ik was jarig op 23 mei. Traditioneel is het een dag dat het mooi weer is. Ik had er alle vertrouwen in. En wat ik had verwacht, werd realiteit. Temidden van plensende regendagen blaakte die dag in zonnigheid, weliswaar met een stevige maar niet hinderlijke bries.

‘Waarom is deze verjaardag zo anders dan de andere?’ vroeg ik me af. Ik heb geen idee hoe het voor andere leeftijdsgenoten is, maar voor mij voelt het alsof er een streep getrokken is. Door de gebeurtenissen van de afgelopen maanden, voel ik een duidelijke scheidingslijn tussen mijn verleden en het leven dat nu voor me open ligt.

Zonder overdrijven kan ik zeggen dat ik in de loop van de jaren in heftige situaties ben terecht gekomen. Situaties die mij en het beeld dat ik van de wereld had aan diggelen gooiden zoals een rollercoaster die van zijn baan wordt geslingerd. Ik heb wat tijd nodig gehad om te begrijpen wat er gebeurde, er van te bekomen en mijn wonden te likken.

Maar nu in 2021 voel ik de beloningen voor mijn inspanningen en het volgehouden werk om te groeien in bewustzijn in overvloed naar me toekomen. Overal pluk ik de vruchten van een nieuw soort leven dat zich openbaart. De verhalen waarvan een aantal een stevig dramagehalte in zich droegen, zijn tot rust gekomen. Ze zijn uitverteld. Ze zijn helder. Ze vragen geen aandacht meer. Met de protagonisten uit mijn verhalen heb ik al lang vrede gesloten. Ze vragen geen aandacht meer. Dit aanvaard ik in dankbaarheid.

Als ik over de schouders van mijn zestigjarig leven kijk, dan kan ik nog zien hoeveel keren mijn leven aan een zijden draadje heeft gehangen. Maar dat lijkt niet meer belangrijk. Wat wél van belang is, is dat ik heb geleerd hoe je moeilijke situaties overleeft, wat er voor nodig is om telkens opnieuw in je levensenergie te gaan staan. De kwaliteit van mijn leven is daardoor niet bergaf gegaan. Ze is gestegen. Echter niet enkel in maatschappelijke normen. Innerlijk heb ik de hoogste bergen beklommen. Ik kan alleen maar dankbaar zijn.

Het wondermooie aan deze 60 jaren is dat ik al tot op deze leeftijd ben mogen komen. Dat is niet iedereen gegeven. Dat alleen is al een gigantisch geschenk. Zie je er de waarde van in? Ziet de maatschappij de onbetaalbare waarde in van de veerkracht die mensen hebben om telkens opnieuw recht te veren. Ik kan alleen maar dankbaar zijn.

Een streep onder mijn verleden. Begrijp je wat ik ermee bedoel? Voorbije situaties oefenen geen druk meer uit. In het NU leven, present zijn en blijven, is daardoor veel gemakkelijker dan het ooit was. Een onverwacht resultaat dat ik niet onmiddellijk had verwacht, is dat ik niets meer hoef. Er is geen enkele verplichting meer. Ik hoef niemand nog iets te bewijzen, vooral mezelf niet. Ik hoef niet meer te presteren. Ik mag gewoon ZIJN en GEWOON zijn in het grote speelveld van het leven. Ik ben zo dankbaar.

Toen ik een paar maanden geleden corona had, voelde ik de transformatie. Ik werd uitgenodigd om te rusten. Om een pauze in te lassen tussen mijn vorige levensstijl en de stijl die zich nu aan het ontvouwen is. Het ziek zijn was mijn innerlijke poetsvrouw aan het werk. Een stofje hier, een stofje daar. Achtergebleven rafeltjes uit mijn verhalen verdwenen samen met de virusinfectie. Mijn lichaam voelde zich gelouterd en gesterkt in verzachting. De transformatie is zichtbaar, voelbaar en hoorbaar ingezet. Ik ben zo dankbaar.

Toen mijn 87-jarige vader in maart besloot om een opstelling te doen over zijn eigen familiesysteem, was het hek helemaal van de dam. De trauma’s van onze bijzondere familiegeschiedenis die ons leven hadden beheerst, bleken getransformeerd te zijn naar een stroom van liefde die overvloedig door de verschillende generaties heen stroomde. Ik mocht mijn eigen bevrijding ervan bevestigd zien in deze opstelling. Mijn levensdoel ‘het verspreiden van licht en liefde’ toonde zich overduidelijk en was in volle beweging. Deze dag was niet enkel bijzonder voor mij, maar voor alle aanwezigen die deelgenomen hebben aan het zichtbare en voelbare hoge trillingsniveau van deze intieme gebeurtenis. Belangrijk voor mijn aanwezige cursisten. Een boodschap van hoop en aanmoediging dat volgehouden inspanningen leiden tot loslaten, beloningen, vrijheid, stroming, verbinding, uitstraling, samenwerking, liefde, licht, … Iedereen die kennis en ervaring heeft met familieopstellingen weet dat mijn vader me na me het leven te hebben gegeven geen groter geschenk kon aanbieden dat zijn eigen systeem naar een nieuwe ordening te brengen. Ik voel zijn dankbaarheid, ik zie zijn grotere levendigheid, een ruimere présence, zijn ontwaakte interesse voor het licht in zijn leven. Welk gevoel zou hier het beste van toepassing zijn? Ik ben dankbaar.

Jaren geleden heb ik mezelf beloofd dat ik op mijn 60ste gezonder, soepeler en beweeglijker zou zijn dan op pakweg mijn 25ste. Of het haalbaar was of niet was een spannende wedstrijd. Bijna dacht ik gefaald te hebben. Mijn lichaam draagt de sporen van de ongeleide projectielen die mijn verhalen waren. Spiritueel, emotioneel en mentaal herstel was voor mij gemakkelijker dan lichamelijk. Zo dacht ik. Maar zelfs dat blijkt mogelijk te zijn.

Onlangs schoten de ogen van mijn osteopate vol tranen van ontroering na een behandeling die ze me had gegeven. Toen ik haar met verbazing vroeg wat er gaande was, kreeg ik dit antwoord: ‘Ik zie opeens hoeveel moeite jij jarenlang hebt gedaan om je lichaam gezond te houden. Ik had dat nog nooit gezien. Nu zie ik het.’ Ik voelde me ook ontroerd door de erkenning. Bijna niemand ziet het, maar ik weet het. Dat is wat ik heb gedaan op veel verschillende manieren. Het heeft me een bibliotheek aan bruikbare kennis opgedaan die geen enkele dokter me heeft verteld.

Mijn doel ligt in het verschiet. Op mijn feestje heb ik getoond wat mijn lichaam nu terug kan wat het de laatste jaren niet meer kon. En het evolueert verder. De materie is trager dan de geest. En toch is mijn lichaam nu ook aan het loslaten wat het ooit heeft verzameld om zich te beschermen tegen de ongeleide projectielen. Ik ben zo fier als een gieter met elke kleine verbetering die zich aandient. Ik merk het in mijn energie en in mijn daadkracht. Eigenlijk kan ik er niet over zwijgen. Ik ben mijn lichaam dankbaar voor de soepele medewerking die ik zo dikwijls heb mogen ervaren.

In 1993 heeft één van de belangrijkste gebeurtenissen in mijn leven plaatsgevonden. Met die streep onder mijn verleden, weet ik niet meer of het een jaartje eerder of later was. ;-) Een big bang om u tegen te zeggen en die nog steeds aan het uitdijen is. Eentje die mijn leven totaal heeft veranderd. Toen ben ik in bewust contact gekomen met de instroming van de universele bewustzijnsstromen. Eén van de schitterende beslissingen die ik ooit heb genomen is om dat pad te verkennen en me eigen te maken. Het heeft me geen windeieren gelegd. Uiteraard is die evolutie niet tot een finalisering gebracht. Maar wat ik wél kan zeggen is dat ik op mijn 60 ste voel dat de bewustzijnsprocessen tot een aangename rijping zijn gekomen. En dat ik ze in vuur en vlam verder verspreidt en uitdraag. Daarin ligt mijn levensmotivatie, mijn drijfveer en mijn drijfkracht. Altijd aanwezig. Altijd in liefde. Sinds de big bang ben ik op het juiste moment steeds de juiste mensen tegen gekomen om me in nieuwe niveaus de weg te tonen. Ik kan enkel in dankbaarheid en verwondering kijken naar deze ontmoetingen. Ze zijn niet van de minsten.

Voor mijn 60 ste verjaardag hadden mijn kinderen een verrassing in elkaar gestoken. Ze hadden heel wat vrienden uit mijn dichte en verre omgeving gecontacteerd met de vraag om hun beleving in het contact met mij te delen. Dat maakt dat ik vele ‘feel good-berichten’ heb mogen ontvangen die mijn hart hebben geraakt. Bovendien heb ik vele wensen hier op facebook mogen lezen. Ik ben dankbaar voor alle mooie woorden en leuke geschenkjes die ik heb gekregen. Ik koester ze diep van binnen. Het bracht me in verwondering naar hoeveel mensen in hoeveel verschillende contexten ik tot hiertoe heb mogen ontmoeten. Dank je wel allemaal om een kleinere of grotere rol in mijn leven te spelen.

Nu kijk ik met een open blik en een speelse nieuwsgierigheid naar het volgende decennium. Welke verrassingen gaat het leven voor mij in petto hebben? Welke avonturen ga ik nog beleven? Welke mooie mensen ga ik nog ontmoeten? Waarin ga ik nog groeien? Welke bijdrage kan ik nog leveren? Welke plaatsen ga ik nog ontdekken?

Waarom was deze 60 ste verjaardag nu zo anders dan de andere? Omdat ik getuige mag zijn van de meest natuurlijke levensprocessen die herkenbaar zijn voor velen en hoe die zich vertalen in een vreugde voor het leven en al wat is. De moeite om er voor te gaan.

Dank je wel om tot hier te lezen.

Hartelijk

Hilde Van Bulck

28 mei 2021